Κοινωνική και οπαδική βία σε ταύτιση!

Της Στεφανίας Ζυγομάνη

Θέλουμε να σώσουμε το ποδόσφαιρο; Θέλουμε να ξαναδούμε τα γήπεδα να γεμίζουν από τον κόσμο; Θέλουμε να γίνουν ξανά τα Σαββατοκύριακα μια μεγάλη γιορτή, όπου οικογένειες με μικρά παιδιά θα δίνουν ένα πανηγυρικό «παρών» στους ποδοσφαιρικούς χώρους όλης της χώρας; Τότε η λύση είναι μία: να διώξουμε μακριά από τα γήπεδα την μάστιγα της βίας. Αυτό ήταν το θέμα που συζητήθηκε, προ ημερών, στην ημερίδα που διοργάνωσε το γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα και είχε τίτλο:
Κοινωνική και οπαδική βία – Νεολαία και ριζοσπαστικοποίηση: η Ευρωπαϊκή εμπειρία

Στο χώρο του ποδοσφαίρου στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα κρούσματα βίας είναι καθημερινά και υποδαυλίζουν το ιδανικό του «ευ αγωνίζεσθαι». Η βία στο ποδόσφαιρο είναι ένα φαινόμενο σύνθετο τόσο ως προς τα αίτια που το δημιουργούν και το υποθάλπουν, όσο και ως προς τις μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται. Σύμφωνα με κ. Λουκά Αναστασιάδη, σύμβουλο της SD Europe, η οπαδική βία ανήκει στην κατηγορία της ριζοσπαστικοποίησης για μεμονωμένα θέματα. Ο ίδιος, κάνοντας μια σύγκριση στην βία τότε και τώρα, συμπέρανε ότι τότε ο φίλαθλος πήγαινε στο γήπεδο γιατί το έβλεπε σαν βόλτα, σαν μια γιορτή. «Τώρα έχει επέλθει ένας κοινωνικός μετασχηματισμός. Παρ’ όλο που είμαστε πάλι σε συνθήκες φτώχειας, ο μετασχηματισμός είναι δεδομένος. Τώρα δεν πας στο γήπεδο για βόλτα, πας για να τσακωθείς, πας για να βγάλεις τα νεύρα σου». Όσα μέτρα ασφαλείας, όσες ταυτοποιήσεις προσώπων, όσα ηλεκτρονικά εισιτήρια, όσα επώνυμα εισιτήρια, όσους ελέγχους και να υποστείς για να μπεις στο γήπεδο, η φωτοβολίδα θα έχει περάσει.

Επί του θέματος μίλησε και ο επικοινωνιολόγος κ. Γιώργος Καπελλάρης, αναφέροντας ως παράδειγμα το Ηνωμένο Βασίλειο και κατ’ επέκταση τον χουλιγκανισμό. «Όπου υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση και κρατική οντότητα που σέβεται τον εαυτό της, όσο είναι αποτελεσματική, το πρόβλημα αντιμετωπίζεται». To 1985 στο Χέιζελ των Βρυξελλών, στον περίφημο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της Λίβερπουλ με την Γιουβέντους, που είχε ως αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο 39 οπαδών της ιταλικής ομάδας, ήταν ο σημαντικότερος σταθμός της έξαρσης της βίας στα γήπεδα. «Ο χουλιγκανισμός στην Αγγλία δεν ξεριζώθηκε, αλλά αυτά που είχαμε ζήσει επί κυβέρνησης Θάτσερ, αυτό το μέγεθος, η ένταση και η συχνότητα των επεισοδίων και των εκρήξεων κυβερνητικής – οπαδικής βίας, τελείωσε. Επομένως, δεν υποστηρίζω τη συστηματική καταστολή. Νομίζω ότι η πρόληψη είναι πιο αποτελεσματική», συμπλήρωσε.

                                      

Τη σκυτάλη πήρε, στη συνέχεια, ο παλαίμαχος παίκτης του ΠΑΟΚ, Κούλης Αποστολίδης, ο οποίος μίλησε για την ένδοξη πορεία του στην ομάδα από το 1963, αλλά και για τα δύο πρωταθλήματα που κατέκτησε με την ασπρόμαυρη φανέλα. Ακόμα, μίλησε μεταξύ άλλων για την κατάκτηση του κυπέλλου του 1974 αλλά και για τον χαρακτήρα που είχε εκείνη η ομάδα του «Δικεφάλου».

Τη συζήτηση έκλεισε ο δημοσιογράφος Κώστας Μπλιάτκας, που τόνισε ότι ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για την δημιουργία επεισοδίων φέρουν οι δημοσιογράφοι του γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου. Δεν είναι λίγες οι φορές που είδαμε πρωτοσέλιδα εφημερίδων που να διεγείρουν και να εξάπτουν τον φανατισμό, μέσα από προκλητικούς τίτλους. Έτσι πολλοί οπαδοί φανατίζονται ακόμη περισσότερο και ξεσπούν στα γήπεδα.

                                      

Έχει στοιχίσει ανθρώπινες ζωές, σοβαρούς τραυματισμούς αλλά και την περιουσία τόσο πολιτών όσο και της χώρας μας. Η βία στα γήπεδα είναι φαινόμενο που παρατηρείται από μικρά τοπικά πρωταθλήματα μέχρι το Κύπελλο και το Πρωτάθλημα της Ελλάδος. Είναι καιρός να την εξαλείψουμε.